استیلا

" تس " يعني نام معصوميت

estila — Sat, 19 Jul 2008 13:33:18 GMT

امیر قاضی پور:

" تس " يعني نام معصوميت

قائم روی فرش

تمام خوبی ها با یک نردبان ساده

تو را نوشتن روی شعر

مثل نوشتن شعر

معصومیت و تباهی

مثل " تس " در فیلم پولانسکی

اذان های نا به هنگام یک زن

مثل نوشتن یک شعر

حاشیه بر کتاب «عقب مانده» و «علی سطوتی قلعه»

estila — Sun, 15 Jun 2008 09:07:18 GMT

از این که می نویسیم

حاشیه بر کتاب «عقب مانده» و «علی سطوتی قلعه»

آیا او نمی داند که میوه ی درخت های دور بوده است؟

او چیده است. و روی میز پراکنده گشته است؟

میوه ی درخت های هزار چهره

به شماره ها فکر می کنم گاهی که از یاد می برم صورت تو را

ترس از فرو پاشی

ریزش عشقه بر گردنی دراز

این جا که بازار مس گرها ست

و من فکر می کنم. اگر چند هزار سال پیش به دنیا می آمدم؛ در آن زمان که کرمان کویر نبود؛ سبز بود و دریاچه داشت و . . . . باز من عطش کوه هایش را داشتم و شمارش درخت های سپیدار.

میوه به هسته های خود باز می گردد

شاید شمارش انهدام نطفه های زیرزمینی

مادران کهنسال، مادران همیشه کهنسال، تا ابد کهنسال

مادران از ابد کهنسال

درخت می کارم

که نوشته اند ماهیِ آزاد

estila — Fri, 13 Jun 2008 14:39:07 GMT

که نوشته اند ماهیِ آزاد

در حاشیه حمید امینی

چه اصراری ست به گفتن هر حاشیه ی امن یا بهتر بگویم در امنیت قرار دادن هر گفتمان

احاطه به دست آورد من که دست هایم را دراز می کنم دست های کاملن دراز چیزی در دست رس نیست

چشم انداز نجات نمی دهد توی چشم می زند فقط ضربه به گوشه ها و کناره ها

پندار یک حقیقتِ انشعابی به ما دریافتی منشعب می بخشاید شاید من اشتباه می کنم هر کسی اشتباه می کند تواناییِ اشتباه کردن، به ورطه ی امکان می انجامد شاید من اشتباه کرده باشم من الهام ملک پور هستم چه انشعابی می تواند بارز شود؟ چه اشتباهی می توانم کرده باشم؟ اشتباه کردن، امکانِ من است امکان، کوششی ست برای آفرینش حقیقت، نمودی از آفرینش است و یا شاید بازنموده ای از آفرینشِ حقیقت است

همه چیز به همه چیز ربط دارد همه چیز در حال دخول به همه چیز است این کلمه ها در حال جدا شدن و مجتمع شدن هستند چون این امکان در آن ها مستتر است تاکید باید کرد که امکان ما جمله های خودمان را می نویسیم جهانِ من تعریف می شود اشتباه می کنم ولی همه چیز آن چیزی نیست که من توانا به آن هستم اگر چه می تواند باشد چون همه چیز را هم شاید بشود اشتباه کرد تمکین حقیقت، در گفتمانِ امن

قاعده ها به گوشه ها پناه می برند خواهش می کنم به من لبخند نزنید خواهش می کنم حواشی تان را آوار نکنید روی گوشه ها

من به دروغ های خودم مشغول ام دروغ می گویم اشتباه می کنم و این امکان من است اصلن مُصر به فرورَوی نیستم این توانایی ِ من در جهتِ بهبودی ست

تداوم پیدا کنید در حاشیه های این متن

30 مهرماه 1385

الهام ملک پور

سه روایت از بسته های نامتعارف در جهان باستانی سامورایی

estila — Wed, 30 Apr 2008 08:19:18 GMT

سه روایت از بسته های نامتعارف در جهان باستانی سامورایی

گفتاری با نارسیس نگین تاج

روایت نخست:

دوست دارم درباره ی این کارها توی این وبلاگ بنویسم وقتی سطرهایی از این دست می خوانم:

« انگار نمی خواهد باشد»

یا این سطر:

« کوچه هایی ساختم»

یا:

« دافعه را تمرین می کنند!»

و این:

« فرودها را می خندانیم»

یا این:

« می چرخم / تو نچرخ / حک شمارش معکوس / بر میله های آویزان مغز»

فکر می کنم دیگر بس باشد. آوردن سطرهایی که خشونت زیستی ذهن نویسنده را به من نشان می دهند؛ با ذکر به جای این مطلب که خشونت در نزد من یکی از اصیل ترین و مورد اعتمادترین واکنش های رفتاری است. اما خشونت کلمه ی ناکارآمدی ست. بهتر است خودمان به تعریف جایگاه حس ِ . . . . حس ِ (مثلن X ) بپردازیم.

نارسیس با هر کلمه خشت می زند با این توضیح که این بدین معنی نیست که او کار را به طور حتم عالی انجام می دهد. نه. ابدن این طور نیست. من تنها و تنها سعی می کنم چیزی را بگویم که به نظر من خصوصیت بدوی و متمایز کار او می تواند باشد. خصایصی که به ما کمک می کنند هم چونان زیست زبانی متخلخل و سیال یک نفر را به پیش ببریم. آن یک نفر کسی ست که ما نقش او را بر عهده گرفته ایم. و فقط این نقش را برعهده گرفته ایم. چون به ما می آید. در تن مان اندازه می خورد و هر نویسنده آن را (آن وجود متخلخل را) با داده های بیرونی ِهمگن نشان می دهد (سعی می کند چونین کند).

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد

estila — Wed, 12 Mar 2008 14:06:18 GMT

سفر           یک سال کوچک تر شد

یک سال علی ست این زیر

" از کف و پلک هایتان بسته است "

درون اتاق نشوید

به وسوسه ای

نقطه ای که              پختش

چون عروسکی خام دستانه

از گردن آویز بهار

منحنی باشی

دلقک وار                 «سنگپاره ای»

یک نقطه در خلیج

در مجلسی با طاعون

همواره به زمین : نشان کردی

امیر قاضی پور

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد. واژه ها روی هم تاب می خورند. واژه ها سرشان را به معنا می کوبند. هی! یکی پیدایش شود. یکی این سر را به جای خودش برگرداند. واژه ها برای خودشان هشدارند. این همه به این معنی نیست که من این کار را در لیست بهترین های امیر قرار داده ام. ولی این معنی را می تواند داشته باشد که من را به راستی آزار داده است. کلمه ها. کلمه ها.

یک متن در ستایش تکینگی

estila — Fri, 29 Feb 2008 21:19:18 GMT

فریبای فیاضی

یک متن در ستایش تکینگی

«به مصرف بی رویه و دست خوردگی مربوط می شوم»

بله مربوط می شود جراحت جنگ سربازی خوب است این همه این به دامنه ی ارتعاشی زبان کمک می کند بدون نیاز به شعبده، بدون نیاز به هذیان برهم پوشانی نقاط توده ای هر سطر به انحنا می خندد و در انحنای زمان واقعیت دست خوش دغدغه می شود ملاقات در سطحی از انحنای فضا–زمان «در خواب های تو دیدم لخت می شوم» دغدغه ی هم نهشتی با واقعیت ! «می گذارم با محتویات خود آرام بگیرد« تداخل مرزهای تدافعی برای موفقیت در پذیرش هر عضو پیوندی «لباس هایش تنش را می لرزاند» او شعر را در لرزشی خفیف با محتویات خودش آرام نگه می دارد سعی هر بند، هر سطح برای فروکاست طنین ولی لرزش به ما خواهد رسید لرزه ی هر تیله از ترس فرو ریختن ترس از سقوط؛ و همراه با آن لذت فرو ریختن وسوسه انگیز است به شدت موافق ام با نیرویی که هر پرتاب از برهم کنش شتاب و جاذبه و البته نیروی فقدان، بر خواستگاه زبانی ما آوار می کند سقوط از جایگاه ما پرده برمی دارد دوستان به این داده ی زیباشناختی توجه کنید بسیار ساده و درخشنده

u=mgh

انرژی پتانسیل گرانشی))=((جرم(9/8)(ارتفاع)

لیوان

estila — Thu, 14 Feb 2008 08:05:18 GMT

لیوان

می دانستم این قبیل ساختمان ها کم نیستند

«قدرت لخت شدن نداشت» آن زن که میان انگشتان ش به دود می مانست؟ وقتی سام مقدم هیچ حرفی نمی زند از سمت های اژدها دود می مکم «مردی با دو دندان در میانه اش»؟ دو دندان؟ با دقت مسواک می زند امیدوار است دربیاورد امیدوار است واژه به کار نیاید این امید است که می ماند

فوتبالیست به تابلوی نمایش نتیجه، نگاه می کند

در مراقبت

estila — Wed, 06 Feb 2008 09:01:18 GMT

یک جور هایی

منظره ی چشم هایم

بر پیغام و ماهی ی دودی

تنظیم است

دائم

نشسته بر شلغم و انتظار گودال دارد از چنار و لباسشوری و نان های بلوط

چون یبوست می بارد بر استخر و مغز میوه های بلوط

که دائم

می مالد بر آسمان

صفحه ی سفید گاهی های کف

به سرعت یواش را صدا می زنند

چون

بر آسمان هواشناسی غرق می شود

موهای خیس ای داد بیدادت را

در هسته های عاشقانه ی مقاومت مطنطنانه بر ضد یگان نیرو های مبارزه علیه

دست در جیب گذاشتن در ملا ء عام

داو طلب اعلام کردم

اشک

پیشانی بسته بر تمبر و آگاهی

ای فتیله های سیخ در سر!

با آتش نامه های اداری اشک در جیب می رود

اشک می رود در نام

دائم

ایستاده بر قیام

با کفش های سفید محزون تر از دائم

کفش های خیلی کفش

کفش های شناور در استوار

و این مقاومت از ابروست بر پل های زیر کفش و تیغ جوانه می زند زانو در جمع

در علم کف

استفاده از معلوم رو به بالا

همه معلوم آدم ها

چند چیز جا مانده آن پایین

چند چیز آویزان

می مانم در جلا

در جلا و در تاکید

چند چیز آویزان از پاییز

در مراقبت و سنگ های بی گفتگو

چسب بی دلیل را یواش صدا می زنند بر پرده

رفتار لای پرده مجبورم می کند

پشت دشت را

صفحه بندی بکنم تا زا نو .

منطق كاذب در نفرين نامه 10

estila — Wed, 02 Jan 2008 12:39:18 GMT

منطق كاذب در نفرین نامه / ده

" چيزي نمي خواهم به خدا "

مال من است. مال من نيست. واقعيت – مكان و فضا را سلب كرده است. بر معاني اصلي شدن: يعني دوباره انجام دادن، بازسازي كردن، بدل سازي كردن و كلك زدن.

تردد انساني كه الهام در نفرین نامه / ده دارد. عبارت است از رفتن و بازديد كردن از آن چه – پيش افتاده است.

آيا نگاه كنم؟ " - اين فاصله جغرافيايي را از درون به حيث جدايي خودم بگذارم؟ "

واقعيت( مكان و فضا) و اصلن تفكيك جدايي است. يعني كه چشم من ( يخ وارگي مرئي زندگي) آيا نگاه كنم؟

راه اندازي آمدو شد: حالت فرآيندي گسترده و فشرده از مبتذل سازي است.

انباشت كالاهاي توليد شده براي بازار : " تا هي بگويد دوستت دارم به خدا ".

توپخانه اي سنگين مي خواهد تا تمام ديوارچين ها را بردارد. (( بهتر است نبينم)).

از آن پس براي هر دم با خود و نزديك شدن به يكنواختي راكد – فضاي آزاد – مدام تغيير مي كند و بازسازي مي شود.

هركس توي سوراخ خودش مي شود

به هيچ رو خود را پيامبراني خلع شده نمي دانند

بهتر است – خودم را – در بياورم

۱۲دي ماه ۱۳۸۶

امير قاضي پور

پرسه در حوالي يك انسان و يادداشتي با تمركز بر شعر metophor 10

estila — Tue, 01 Jan 2008 12:08:18 GMT

به طرز هولناكي انساني است

پرسه در حوالي يك انسان و يادداشتي با تمركز بر شعر metophor 10

احسان عزتي شاعر

او انساني است. نبض هايش را در نقاطي از هر تپيدن احساس مي كنم. صداهايي كه مي شنوم. خواب هايي كه بايد ديد. بايد ديد. روي عرشه ماهي ها مانده اند. هنوز با هر كه مي رود؛ بايد بياد. بخوابد روي تخت ش. خواب ببيند. راه راه چهارخانه ي قهوه اي. دور دست تر از هر لامپي كه تكان ش مي دهد. بايد شعبده ها را به سُخره گرفت. نبايد شعبده ها را به سُخره گرفت. بره هايي براي مكيدن پستان شهر به رديف بع بع مي كنند. شب كه مي شود. شب از دروازه عبور مي كند. چرا از در عقب مي رود تو اين شاعر؟ و اصرار دارد كه به من نشان دهد كه "نه من دارم از جلوي شما عبور مي كنم خيلي هم كارم كار است".